Als selfies konden spreken

Wat willen we allemaal graag een hond zijn! Of een hert! Ach vooruit; alles willen we zijn zolang het maar schattig is! En als we niet schattig willen overkomen, dan wel als een heuse Barbie of Ken, volledig gladgetrokken dus! Ook moeten we onszelf regelmatig vastleggen op locaties waar we eigenlijk nooit komen, maar waar het voor de foto wel leuk is. Bijvoorbeeld, in een gezellig bruincafé, waar de ‘echte mensen’ ook komen, boven een grote mok cappuccino kijkend naar buiten. Wie houden we eigenlijk voor de gek?

iPhone, iPhone in mijn hand; wie heeft de mooiste filter van het land?

Hoe vaak zie je het niet voorbij komen? Een selfie met een té aanwezige filter in de vorm van hondenoren of een geanimeerde bloemenkrans. Dit zijn echter maar twee voorbeelden uit het brede assortiment. Ik begrijp natuurlijk ook wel, dat je er enorm om kunt lachen. Zo’n hondenkop gemengd met jouw gezicht heeft ook wel iets komisch. En bovendien is het verbluffend om te zien wat voor maffe dingen we allemaal kunnen verwezenlijken op onze smartphone. Echter, deze filters worden steeds meer serieus genomen. Stel het je even voor; men probeert zo mooi mogelijk te kijken, heb je al een beeld? Zo ja? Houd het vast! Je ziet dus nu een knap kijkende persoon voor je en dan moet je nú een natte hondenneus en  hondenoren die enthousiast omhoog steken erbij ‘plakken’. Is toch vreemd of niet?

Je suis een stukje plastic!

Nu wil niet iedereen een hond zijn. Wat ik al zei; er is een breed assortiment. Er bestaan namelijk ook filters die enerzijds minder aanwezig zijn en anderzijds je hele gezicht vervormen zodat er hoe dan ook, een knap iemand uit ontstaat. Dat wil zeggen; hetgeen wat de meesten knap vinden. Zo’n filter vervormt oprecht je hele gezicht. Laten we de filter voor het gemak een naam geven; Michel. Michel maakt op de eerste plaatst je ogen net iets groter dan ze daadwerkelijk zijn. Ook brengt hij er een laagje glans op aan. Verder houdt Michel van een strakke huid, dus geen sproetjes, groefjes of mee-eters. Michel vindt dat volle lippen gezien mogen worden, dus spuit hij deze net wat op. Alsof dat nog niet genoeg is maakt hij de kleur van de lippen ook wat intenser. Altijd blijven denken aan genoeg contrast! Het resultaat? Een bijna geanimeerde foto van jezelf. Helemaal triest is het als je dan ook nog leest, dat iedereen zo’n selfie werkelijk prachtig vindt…

Zie mij spontaan zijn!

Toch wil niet iedereen als een model overkomen. Iets wat je steeds vaker ziet is een ‘wegkijk-foto’. Dan zie je iemand op straat staan, lekker nonchalant en ze kijken niet naar de lens van de camera, maar juist naar een andere richting. Bijna laten ze je geloven dat de foto spontaan genomen is. De ‘wegkijk-truc’ kun je overigens op diverse locaties uitvoeren, zolang de locatie maar genoeg aanzien heeft. Het contrast met de gecreëerde nonchalante look is dan nog groter. “Kijk eens, hier ben ik nu zomaar even. Ik had niets beters te doen. Dan maar hier wat zitten, dit zijn voor mij normale plekken. Voor jou niet hè?” zouden de foto’s zeggen, als ze konden spreken.  Nu valt wegkijken nog enigszins mee. Erger is het als men ook nog zijn of haar hoofd nonchalant naar achteren slaat, waarbij het gezicht in een te euforische stand staat. “Ik hou van het leven!” zal zo’n foto schreeuwen.

Wie houden we nu eigenlijk voor de gek? Elkaar, voortdurend in een eeuwige poppenkast die met de dag groter en groter wordt. Waarom ik dit schreef? Omdat ik het zo jammer vind. Ik vind het jammer om te zien, want wij zijn, denk ik, veel mooier als we al die hardnekkige filters of andere rare geforceerde plaatjes voor goed uit ons collectief geheugen verbannen.

Kom maar op; sproetjes, groefjes en mee-eters!

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!