Artistieke ego’s

Ik ben mentaal misselijk, teleurgesteld én wijzer geworden. Op woensdag 13 maart deed ik auditie bij Toneelacademie Maastricht. Drie jaar geleden deed ik al eens auditie om te kijken of het klimaat van de toneelwereld bij me zou passen. Toen ontstond twijfel. Nu heb ik die twijfel omgeruild voor een stevig gebouwde overtuiging. Ik voel een afkeer voor het artistieke paleis.     

Gierig in aardig zijn

De reden waarom ik me misselijk voel is te danken aan de mensen aldaar. Laat ik duidelijk zijn; het gaat hier niet om iedereen. Ik beschrijf nu tachtig procent van de levende organismen binnen de statige muren van Toneelacademie Maastricht, de artistieke ego’s. Deze groep mensen zijn niet aardig. Misschien lijkt het even zo, maar als je goed kijkt zie je de onechtheid. Je kijkt helemaal niet naar mensen, maar naar een soort warme, bewegende Madame Tussauds poppen. Je ziet dat ze een rol spelen. Een rol spelen buiten de spelopdrachten. Zo was er een meisje dat qua plaatje volledig bij Toneelacademie Maastricht past. Ik zal het even voor je beschrijven. Ze had een nonchalante knot op haar hoofd, maar omdat dat niet nonchalant genoeg is had ze een klein deel van haar haar los hangen. Een hoopje haar met daaronder wat grassprieten, zo kun je het zien. Verder droeg ze een blauw spijkerstoffen pak met daaronder licht bevuilde sneakers, deze outfit maakte ze af met een dominant aanwezige bril. Tot dusver het uiterlijk, waarvoor ze van mij een dikke tien krijgt; helemaal toneelschool! Dan nu haar gedrag. Steeds wanneer een ander artistiek persoon een tekst voordroeg die ook maar een beetje poëtisch klonk, begon zij met haar hoofd ja te knikken. Ook likte ze af en toe de hielen van de docenten, die de komende dagen niet hoeven klagen over droge hielen. Wanneer jij niet zo bent, praten ze niet met je. Ook voor hen doe je auditie. Ze spreken even met je en dan weten ze genoeg. Daarna transformeer je voor hen tot lucht. Nee, aardig vind ik ze gewoon niet. Ik heb tijdens deze dag veel over de betekenis van het woord ‘aardig’ nagedacht.

Waarom dan toch?

Ik vind theatermaken een erg mooi vak. Ik zal dan ook altijd met theater bezig blijven. Vandaar ook mijn teleurstelling, ik vind het jammer dat dit vak zo ontzettend gepaard gaat met artistieke ego’s. Je moet een hoed dragen, ook binnen, vooral binnen. Of een pet. Of de jurk van je oma. Of een bontjas, minstens drie maten te groot gekocht. Ik had een keer een gesprek met een afgestudeerde van de toneelschool en zij zei: “Ik wist gewoon, dat ik niet mijn normale kleding moest dragen. Ik wist hoe ik het spelletje moest spelen.” Welk spel? Waarom zou je jezelf verloochenen? Ik kan niet anders dan tot de conclusie komen, dat ik het een hele oppervlakkige wereld vind. Ergens klopt dat niet, aangezien het materiaal waar ze vaak mee werken om mentale uitdaging vraagt. Toch zijn de warme, bewegende Madame Tussauds poppen niet meer dan dat. Gemaakt om te doen waarvoor ze artistiek zijn.

Je mag volledig jezelf zijn, het gaat erom dat je jouw werkelijke ‘ik’ bent, zolang je maar net zo bent als (bijna) iedereen daar. Vaarwel artistiek paleis, wij begrijpen elkaar gewoon niet zo goed…       

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!