Eén zwaluw maakt nog geen…

Wie heeft het in zijn of haar kindertijd niet gedaan: samen met vriendjes en vriendinnetjes jezelf verkleden. Je hoefde enkel een witte jas aan te trekken en direct was je een gediplomeerd dokter. Of je hield het simpel en pakte enkel een plastic microfoon en je was in nog geen seconde tijd de meest virtuoze zanger of zangeres. Nu sprak ik enkele regels geleden over ‘kindertijd’, soms heb ik het idee, dat sommigen het nog steeds doen. Jij ziet toch ook wel eens iemand over straat lopen waarbij je denkt; wil wel, maar kan niet…

Waaraan zien we dat? Vroeger toen je nog in de verkleedkist zat geloofde je alles. Nu kunnen wij dat niet meer. We doorzien bepaalde zaken beter. We zien of iets een act is of niet én als iets een act is, waarom dan toch? Dat heeft toch niemand nodig? Iedereen is toch goed zoals hij of zij is? Blijkbaar niet en bovendien zou het ook naïef van mijzelf zijn als ik dat zou denken. Natuurlijk zijn wij niet goed zoals we zijn, staat overal in koeienletters geschreven, tenminste zo lijkt het. Anders zou je niet met enige regelmaat een dergelijk ‘verkleed persoon’ tegenkomen. Misschien zien we het daaraan wel. Puur aan het uiterlijk. Niet te moeilijk denken, maar gewoon kijken. Ten eerste naar de kleding; wat voor persoon wil hij of zij graag zijn? Of laat ik het beter verwoorden; hoe wil hij of zij zichzelf van binnen voelen? Als iemand die biker kleding draagt? Of als iemand die ‘artistieke kleding’ draagt? Stel je voor, dat het zou makkelijk zou zijn. Wanneer je een biker jack draagt reken je voorgoed af met diepgewortelde onzekerheid en als je kleurrijke, bijna clowneske schoenen draagt ben je opeens herboren als gedreven kunstenaar. Dat het zo makkelijk niet gaat is te zien aan de mens áchter de kleding. Hier bedoel ik overigens nog steeds het uiterlijk mee. Kijk maar eens naar zijn of haar gezicht. Hoe kijkt het ‘verkleed persoon’? Klopt dit met de kleding die hij of zij draagt? Wanneer dit geen goede match is, borrelt als vanzelf de ‘wil wel, maar kan niet-gedachte’ op. En dat vind ik zonde. Het is zonde van deze mensen. Dan ben ik maar een clichématig persoon, maar ik ben ervan overtuigd dat iedereen er mooier op wordt, wanneer hij of zij zichzelf verkleed als…zichzelf.

Ik denk dat die verkleedkist wel dicht kan. Slot erop en weer terug op zolder zetten. Een bril zonder versterking tilt je IQ niet naar een hoger niveau, een verfkwast met touwtje als ketting dragen maakt jezelf geen Picasso en maar één zwaluw maakt nog lang geen geloofwaardige zomer.

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!