Gênante ongemakken

Naar mijn idee heeft iedereen het; een heel boodschappenlijstje met slechte eigenschappen of gênante situaties waar je geregeld mee wordt geconfronteerd. Fouten hier, fouten daar en wat willen we er allemaal graag van af; het ‘boodschappenlijstje’ kunnen afstrepen om het vervolgens weg te gooien. Helaas gaat dat allemaal niet zo makkelijk…

Een slang in de plee!

Zolang ik me kan herinneren heb ik al een grote fobie voor slangen. Zelfs wanneer er een slang op televisie komt kijk ik weg. Misschien wist ik toen wel, dat het verder ging dan enkel ‘bang zijn voor…’. Ik kan er simpelweg niet naar kijken. Ik begrijp dan ook niet dat er mensen bestaan die een slang als huisdier hebben. Zo’n langwerpige spier met oogjes en een spits tongetje, bah! Ik weet niet in hoeverre jij bekend bent met het fenomeen ‘slang als huisdier’, maar het schijnt ook zo te zijn dat het baasje de slang soms een levend muisje geeft. Een levend muisje als diner. Ik hoef je niet te zeggen hoe dat tafereeltje verder verloopt. Een grote angst is dan ook, dat ik op een dag wanneer er weer eens wat ontlasting mijn lichaam verlaat, ik opeens gesis hoor, ik vervolgens in de wc pot kijk en daar de langwerpige spier met oogjes zie, vlak voor de aanval op mij.

Een kinderfeestje in de Mc Donald’s…

Ik sprak net over een ‘grote fobie’. De vraag aan mezelf is dan ook; bestaan er ook kleine fobieën? Een zogeheten fobietje? Als ik fobietje kan gebruiken zonder dat ik totaal niet meer serieus genomen wordt, dan gebruik ik het graag voor ballonnen. Ik vind ballonnen best eng. Ja, ballonnen ja! Niet vanwege het uiterlijk. Ik kan, in tegenstelling tot een slang, wel gewoon naar een ballon op televisie kijken. Het is meer het gedrag van ballonnen. Je kunt veel van ballonnen zeggen, maar je kunt niet op ze bouwen. Ze kunnen namelijk ieder moment ophouden te bestaan. Paf! Vervolgens is het enkel nog maar een plastic frummeltje. Nu kunnen mij de plastic frummeltjes niets schelen. Wél het moment van de knal. Ik schrik namelijk erg intens. Je weet nooit wanneer een ballon opeens knapt. Zeker als kinderen ermee gaan spelen. Met hun handjes over de ballon wrijven bezorgt mij dus behoorlijk wat zenuwen. Of nog erger; als ze elkaar ermee gaan slaan…brrr! Zet mij dus niet midden tussen een kinderfeestje in de Mc Donald’s, dat is voor niemand leuk; voor de kinderen niet, voor mijzelf niet en voor de medewerkers niet.

Het leven is een komedie

Dat is het natuurlijk niet! Dat wil zeggen niet altijd. Alleen kan ik van best veel situaties de humor ervan inzien en dat komt me zelden goed uit. Even een voorbeeld. Als er iemand valt (en je merkt dat het niet ernstig is) dan voel ik eerder een lach opborrelen, dan dat ik meeleef of zelfs mee lijd met het ‘slachtoffer’. Ik moet altijd nog harder lachen als een andere getuige tegen mij zegt: “Dat is niet om te lachen!”. Alsof ik dat zelf niet weet. Lachen terwijl je niet mag lachen, ik ben daar helaas heel erg goed in, misschien wel uitmuntend.

Dit waren dan nog maar drie voorbeelden. Ik heb er zoveel meer. Jij ook? Jij ook meer dan drie? Ik geloof van wel. Zolang het vrij onschuldig is, kunnen we het maar beter accepteren in plaats van driftig onze tekortkomingen, vreemde eigenschappen en gênante situaties van ons ‘boodschappenlijstje’ af te strepen. Perfect worden we toch nooit…

 

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!