“Hallo?”

Daar zit hij. Later blijkt in het appartement van zijn vriendin. Terwijl wij, het publiek, onze stoelen opzoeken zien we hem wachten. Wachten bij zijn laptop. Het appartement is verduisterd, hij is enkel verlicht door het scherm van de laptop. Dan dooft het zaallicht. “Hallo?”, begint hij meerdere malen richting zijn laptop te roepen. Vanaf dat moment begint één van de meest beruchte telefoongesprekken binnen de toneelwereld: het gesprek tussen La Voix Humaine en De Andere Stem.

La Voix Humaine heb ik een aantal jaren geleden gezien. Sindsdien heb ik deze monoloog vaak herbekeken of enkel beluisterd. Resultaat van dit gegeven is, dat ik meerdere gedeelten kan meepraten. Tijdens de eerste tien minuten heb ik dan ook regelmatig met verwondering zitten kijken. Ik wist precies wat Zij aan de andere kant van de lijn tegen hem vertelde. ‘Een feest der herkenning’, zou je bijna verkondigen. Bijna, want ‘een feest’ is deze voorstelling niet bepaald te noemen. Net als La Voix Humaine valt deze voorstelling te betitelen als naakt en integer. We zien enkel waar het om hoort te gaan; een driehoeksverhouding. Hij, zij en die ander. De rol van hij is natuurlijk erg helder, alleen blijft de vraag; wie is zij? Zij, als in; zijn échte geliefde? Is het Charlotte, zijn huidige vriendin, waardoor Zij dus slechts ‘die ander’ wordt of is Zij toch zijn ware liefde en is Charlotte ‘die ander’? Zo ingewikkeld als voorgaande zin wellicht aanvoelt, zo ingewikkeld is ook deze driehoeksverhouding. En laten we eerlijk zijn; een driehoeksverhouding is geen driehoeksverhouding als het woord ‘ingewikkeld’ er niet aan verbonden is.

Tijdens deze voorstelling zien wij vooral een bange man. Hij, gespeeld door Ramsey Nasr, wisselt continu af in manieren om haar duidelijk te maken dat het over is. Het interessante van deze voorstelling is, dat wij ons moeten afvragen óf hij wel echt met haar wil breken. Volgens mij weet hij het zelf niet. Het is verstandig om haar uit zijn leven te bannen, maar zijn gevoel zegt het tegenovergestelde. Wat doe je dan? Negeer je het gevoel? Kies je voor het meest verstandige? Of wat als alleen liefde niet genoeg is? Ramsey speelt al deze momenten met volle overgave. Soms heb je oprecht medelijden met hem, dan vind je hem oprecht een roekeloze klootzak waarna je al heel snel voelt waarom hij zichzelf op die manier voortstuwt. Je krijgt sympathie voor een ogenschijnlijk onsympathiek iemand, simpelweg omdat je ziet dat hij heel bang is. Zo wordt deze voorstelling, net als La Voix Humaine, heel menselijk. Het gaat over echte mensen in een slopende situatie.

De Andere Stem is een mooi antwoord op La Voix Humaine. De teksten zijn poëtisch, maar nergens vaag. De misen-scène straalt regelmatig confrontatie uit. Vooral als Charlotte, gespeeld door Djamila Landbrug, in beeld komt en Hij gewoon zijn gesprek met haar voortzet. Djamila heeft in deze voorstelling niet veel tekst, haar aanwezigheid is voor het verhaal al krachtig genoeg.

Ivo van Hove heeft er een voelbare voorstelling van gemaakt. Je wordt niet per se geamuseerd, je maakt eerder iets mee. Op het laatst verlang je naar het einde van het telefoongesprek en wil je niets liever dan ontsnappen uit die grimmige driehoeksverhouding.

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!