Hij was maar een neger…

Sorry! Deze titel kan natuurlijk echt niet. Voordat je enige actie onderneemt die negatief voor mij zou uitpakken, wil ik wel even gezegd hebben, dat deze zin niet in mijn hoofd is geboren. Het is een zin uit een lied van de Zangeres Zonder Naam. De wie? De Zangeres Zonder Naam. Wacht, ken je de hit ‘Mexico’? Vast wel! Nou, deze zangeres had dus meer hits waaronder ‘Hij Was Maar Een Neger’. Dit lied is in 1966 gemaakt uit verzet tegen racisme.  Bij een verzetslied denk je eerder aan een tekst waaruit blijkt, dat de zanger of zangeres het niet eens is met een bepaald gegeven. Lijkt me logisch toch? In dit geval is ervoor gekozen om de zangeres de woorden te laten zingen waaruit blijkt, dat ze zelf een racist is. Vandaar de zinnen; ‘Hij was maar een neger’, ‘Zo’n zwarte’, en ‘Zoiets laat je toch niet in je huis’. Het is dus spottend bedoeld. Toen ik dit lied aan het beluisteren was dacht ik eigenlijk maar één ding; hoe zou dit nummer ontvangen worden in deze tijd?

Wat is ‘deze tijd’? Nou, deze tijd heeft de naam; 2018. 2018 Heeft de volgende karaktereigenschappen; hectisch, supersnel, kritisch, bedreigend, oh en niet te vergeten; genderneutraal. In 2018 moeten we voorzichtig zijn met onze uitspraken, mogen we geen mening meer hebben en zijn wij bovenal allemaal erg boos. Maakt niet uit op wie of wat, we zijn boos. En als je niet boos bent, dan heb je kritiek. Hebben wij in 2018 geduld? Of laat ik het beter formuleren; tellen wij in 2018 nog netjes tot tien? Nee. Meteen spugen we onze interne woede uit op iets wat op dat moment ‘echt niet kan’.

Herkennen jullie ook de angst om überhaupt nog iets te zeggen? Dan kun je mij twee opties adviseren. Eén; zeg gewoon helemaal nooit meer iets of twee; beperk je tot de spreekwoordelijke koetjes en kalfjes. Best een heldere conclusie, toch? Helaas ligt het allemaal net iets complexer. Het gevaar houdt zich al schuil in de meest kleine dingen. Kijk eens opzij. Wat zie je? Een man of vrouw? Oh, daar ga je al. Stel dat je iets wil vragen aan het menselijk object dat bijvoorbeeld naast je zit, dan mag je hem of haar eigenlijk al niet meer aanspreken met “Meneer…” of “Mevrouw…”, want je weet immers niet hoe het menselijk wezen zichzelf van binnen voelt; een man, een vrouw of een Tefal braadpan. En wat zeg je dan; beste reiziger…? Die werkt ook niet altijd.

Misschien moeten we wel tot de conclusie komen, dat er geen conclusie is. De belangrijkste karaktereigenschap van 2018 ben ik zojuist vergeten; 2018 is bovenal behoorlijk complex. De reden waarom de eerste drie zinnen van deze blog een excuus én een verdediging bevatten zegt eigenlijk al meer dan genoeg. Ik denk dat de hit van de Zangeres en 2018 geen vriendjes zouden zijn geweest…

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!