Hoe ik geld verdiende met wrok

Wil jij tweehonderd euro verdienen? Dat is een leuk zakcentje. Hebben of niet toch? Zo denk ik in ieder geval. Geld verdienen zonder écht te werken. Zo heb ik eens tweehonderd euro verdiend. En het is echt waar; zonder écht te werken…

Werken? Wrokken!

Zelf schrijf ik nu zo’n vier jaar. Het is allemaal begonnen toen ik als een zogeheten ‘socialmedia-reporter’ naar de musical Hij Gelooft in Mij mocht en daar vervolgens een verslag over moest schrijven. Toen is mijn liefde voor het schrijven pas echt begonnen. In die vier jaar heb ik over van alles geschreven. Regelmatig stuurde ik dan ook een lezerscolumn naar Metronieuws. Mijn geschreven stukjes werden altijd wel op de site gepubliceerd, maar ik wilde graag meer. Ik wilde ook in de Metrokrant zelf worden geplaatst. Plots lukte dit met mijn column ‘Ik terras, jij terrast, wij terrassen’. Een wereld ging voor me open. Het kan dus echt. Mijn naar woorden vertaalde hersenspinsels werden daadwerkelijk door ‘vreemde mensen’ gelezen. Ik verdiende er zelfs geld mee. Dat gaf toen wel een enorme kick en ik ging ermee door!

Wrok; daar houden de mensen van…

Vervolgens werden mijn ingestuurde tekstjes een paar maanden niet meer geplaatst. Mijn persoonlijke succesje was dus maar van korte duur, tenminste zo leek het. Opeens werd mijn column genaamd; ‘Marketplace.nl’ gepubliceerd in de Metrokrant. Wat vreemd. Stiekem vond ik dit helemaal niet zo’n sterk stukje. Waar ligt het dan aan? Stel nu dat het niet zozeer aan de inhoud ligt, maar aan het gevoel achter die vierhonderd woorden? Vanuit welk gevoel heb ik de, in de krant gepubliceerde, stukjes geschreven? Ik hoefde hier niet lang over na te denken. Ik schreef die stukjes vanuit liefdesverdriet, of nee laat ik het anders formuleren; wrok die was ontstaan uit liefdesverdriet. En als ik schrijf met wrok in mijn lijf dan schrijf ik geloof ik op de toppen van mijn kunnen. Dan word ik overvallen door een soort sarcasme die mijn zinnen scherper van toon maken. Begin dit jaar werd ik met ‘Undercoverclowns’ geplaatst in de krant en wederom vormde wrok de basis voor mijn column. Op dat stukje tekst schreef ik toendertijd twintig minuten. Eerlijk is eerlijk, dat is best snel verdiend.

Jankcolumns

Persoonlijk houd ik niet zo van zielig doen via socialmedia. Mijn net genoemde columns zijn dan ook geen ‘jankcolumns’. Twee van de drie gaan in de verste verte niet eens over liefdesverdriet. De eerste ging over mensen die ‘terras’ als werkwoord gebruiken en de tweede over mensen die zichzelf heel interessant vinden. Mijn kritische houding ten opzichte van ‘die mensen’ is wellicht nu al voelbaar, maar het letterlijk benoemen deed ik niet. Dit lag anders bij ‘Undercoverclowns’. Al beschreef ik ook daar niet waar het daadwerkelijk over ging. Ik wil de lezers graag vermaken met mijn schrijfsels en in sommige gevallen eens tot nadenken aanzetten, maar huilen? Om mij? Don’t Cry For Me Metro Holland…

 

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!