La Voix Humaine; een ode aan de liefde

Een vrouw belt voor het laatst met haar ex-geliefde met wie ze tot voorkort een buitenechtelijke relatie had. Zij probeert hem nog voor zich terug te winnen, maar toch zal hij een dag later met een ander trouwen…

Het verhaal van Jean Cocteau’s La Voix Humaine in twee zinnen samengevat.

Ik zag deze solovoorstelling alweer twee jaar geleden gespeeld door Halina Reijn. Nog steeds denk ik met enige regelmaat terug aan die indrukwekkende avond. Niet indrukwekkend in de zin van; een groots decor, dat doet denken aan de Efteling, maar indrukwekkend in de zin van; naaktheid. Figuurlijke naaktheid. Niet meer én niet minder.

Wat zijn de eerste beelden die je voor je ziet als je aan ‘liefde’ denkt? Grote kans dat jij nu de glimmende hartjesballon, rode rozen, geparfumeerde liefdesbrieven, een kus van die ene en een zomerse middag picknicken levendig op je netvlies hebt staan. Of dacht je aan andere dingen? Dingen die duisterder zijn? Wat als jij ‘die ander’ bent? De vervanger, de persoon op de reservebank. En wat; als je dat gewoon accepteert? Wat dan?

In La Voix Humaine wordt vooral de duistere kant van dat oh zo rooskleurige begrip ‘liefde’ belicht. Wij, het publiek, kijken zeventig minuten lang naar een doodgewone vrouw met een joggingsbroek en een Mickey & Minnie Mouse trui aan. Ze belt met haar ex-geliefde. Wij gluren stiekem mee, althans zo voelt het. Dit gevoel valt te danken aan de vormgeving; we kijken door een raam haar appartement naar binnen alwaar ze de hopeloze telefonische wedstrijd voert. We zien alles. Alles valt van Halina’s gezicht af te lezen en voor de slechtziende onder ons; in haar stem hoor je precies wat haar personage doormaakt. Het cynisme tegenover haar ex-minnaar, weer tot de conclusie komen dat een cynische toon niet werkt, haar kwetsbare kant, haar werkelijke gevoel, de hoop, haar ingehouden tranen, haar instabiliteit; alles valt door haar lappen tekst heen te horen.

“Je praat en je praat maar, maar je staat er niet bij stil, dat je ook weer moet ophouden met praten. Op moet hangen. En dat je dan weer terugstort in de leegte en in de duisternis…”

Nu denk jij misschien, dat dit een enorm deprimerend stuk is? Ik noem het liever menselijk. Natuurlijk grijpt het je aan, maar na het zien van deze voorstelling had ik ook evenveel positieve gevoelens als zwaarmoedige. Waarom? La Voix Humaine is een ode aan de liefde. Het laat op een vrij directe manier de ontastbare pijn van hartzeer zien én op een indirecte manier ook de machtige schoonheid, want als het vóór de breuk tussen, in dit geval, buitenechtelijke geliefden, niet heel mooi zou zijn geweest, dan zou ‘Zij’ nooit zoveel pijn voelen en nooit zoveel moeite doen om hem terug te krijgen. La Voix Humaine laat het zien. De liefde; hemel en hel.

Toneelgroep Amsterdam speelt al vanaf 2009 dit stuk, geregisseerd door Ivo van Hove en gespeeld door Halina Reijn. Als je de kans hebt; ga! Of besteed bijvoorbeeld nu, zeventig minuten van je leven aan deze mooi registratie.

uitzendinggemist.net/…/Toneel_Op_2_La_Voix_Humaine

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!