Morgen blijft vandaag!

De aankondiging klinkt door de Theater Hangaar. Het orkest krijgt nog een applaus en het zaallicht dooft. De ouverture start in, ondersteund door geprojecteerde beelden uit de periode vóór de Tweede Wereldoorlog. Meteen verlies je jezelf in die tijd. Enkele ogenblikken later kan de ‘rollercoaster’ die je, als publiek, nauwkeurig door de Tweede Wereldoorlog heen leidt beginnen…

De Efteling

Drieënhalf uur later verliet ik de Theater Hangaar van mijn eerste bezoek aan Soldaat van Oranje – de Musical. Ik was enorm onder de indruk. Wat had ik nu allemaal precies gezien? Te veel om in één zin samen te vatten. Wel ruiste er continu een bepaalde zin door mijn hoofd en dat was: “De Efteling meets de Tweede Wereldoorlog.” Een groots familiepretpark in één zin samen noemen met zoiets afschuwelijks als de Tweede Wereldoorlog, hoe kun je? Zelf denk ik, dat je die gedachte als compliment moet aanschouwen. De Efteling is altijd heel goed verzorgd en deze musical ook. Over alles is zichtbaar nagedacht en dat valt dan ook enorm te waarderen. Echter, bij een bezoek aan de Efteling leef ik niet intens mee met de laatste reis van Willem van der Decken aka De Vliegende Hollander. Zo zat er ook een onzichtbare muur tussen Erik Hazelhof Roelfzema en mijzelf. En toch liet deze voorstelling me niet los…

Meer dan een musical

Een paar weken later, nog steeds wist ik niet precies wat ik nu van Nederlands succesvolste musical moest vinden. Hoeveel sterren zou ik deze productie geven? Drie, vier? Waarom geen vijf? Plots wist ik het. Wat nu als ik deze productie niet als ‘musical’ bestempel, maar als ‘theaterspektakel’? Dan verdient deze productie in mijn ogen ook een tien met een griffel, zoals toen der tijd in een recensie stond. Bij het woord ‘musical’ denk ik toch al gauw aan muzikale meesterwerken als Miss Saigon, Jesus Christ Superstar en Evita. Voor mijn gevoel kon Soldaat van Oranje niet in datzelfde rijtje aansluiten. Uiteraard moet je klassiekers niet gaan vergelijken met relatief nieuwe producties, maar wanneer ik puur naar het materiaal keek, paste het voor mij ook niet. Dús als ze vanaf het begin hadden geadverteerd met ‘theaterspektakel’, dan had ik als musicalliefhebber andere verwachtingen gehad, waardoor ik dus direct op een ‘vijf sterren mening’ zou uitkomen. Nu ben ik maar één iemand van al die bezoekers die deze productie in de afgelopen zevenenhalf jaar heeft gehad.

Een ‘mannenmusical’ mét pretparkgehalte

Wat maakt het nu dat Soldaat van Oranje over enkele maanden alweer acht jaar aan één stuk door speelt en andere producties met pijn en moeite één jaar volspelen? Persoonlijk geloof ik niet zo in het ‘het is ons verhaal-idee’. Dat wil zeggen, dat het succes puur door het verhaal van onze Soldaat van Oranje, Erik Hazelhof Roelfzema komt. Het speelt zich af in ons Nederland met onze Koningin Wilhelmina als belangrijke bijrol. Natuurlijk zal dat meespelen, maar dan zouden er toch meerdere producties zo lang moeten kunnen spelen? Wel meerdere producties vertellen ‘ons verhaal’. Acteur Zjon Smaal sloeg wat mij betreft de spijker op zijn kop. Hij betitelde Soldaat van Oranje als heuse ‘mannenmusical’. Hij bedoelde hiermee, een musical waar mannen ook graag naartoe gaan. Over het algemeen is het musicalgenre bij vrouwen populairder dan bij mannen. Echter, bij Soldaat van Oranje ligt dat anders. De titel alleen al klinkt stoer. Het is wellicht heel vreemd, maar mannen schamen zich dan niet als ze zeggen dat ze naar Soldaat van Oranje gaan, dat moet je eens met een titel als Grease proberen. Dan hebben we ook nog het totaalplaatje. De locatie heeft op zichzelf al iets indrukwekkends. Je rijdt alleen op de 1e Mientlaan als je naar deze productie gaat. Je gaat als publiek echt ergens naartoe. Het heeft allemaal iets exclusiefs. Net als De Efteling, daar parkeer je jouw auto ook alleen, omdat je het park wilt betreden. Tot dusver de Theater Hangaar als locatie. Vervolgens wordt je als publiek geïmponeerd door een overweldigend en bijna akelig realistisch decor. En als klap op de vuurpijl draait de zaal ook nog eens naar alle scènes! Wie houdt nu niet van een attractie die er prachtig uitziet en die niet veel te snel gaat? Iedereen zal durven plaatsnemen op een rode pluche stoel. Dús ook alle mannen!

Morgen blijft vandaag!

Enkele weken geleden bezocht ik deze productie weer. Dit keer met andere verwachtingen. Ik heb een hele fijne tijd gehad. Ik had het pretparkgehalte geaccepteerd en daarbij ook het feit dat het geen Stephen Sondheim of Andrew Lloyd Webber muziek is. Het vreemde is; opeens voelde ik dat deze productie toch echt wel een volwaardige musical is. Ik hoop dat deze ‘musical’ nog vele jaren Katwijk aan Zee een beetje oranje zal laten kleuren, want aan die 1e Mientlaan ligt toch wel iets heel, heel bijzonders…

 

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!