Na twintig jaar proeven

Je moet altijd eerst proeven voordat je een overwogen oordeel kunt vellen. Ik heb de afgelopen twintig jaar goed aan het leven geproefd. Zie het als een diner, ik heb het voorgerecht op. Ook al wil een voorgerecht nog niet alles zeggen, toch krijg je er een bepaalde indruk van; je eerste indruk. En wat kan ik daar dan over zeggen?

Het leven

Wanneer je in een gesprek begint over ‘het leven’ dan ontstaat er vaak verdeeldheid. Je voelt als het ware een uitverkocht voetbalstadion; fans van het leven versus fans van het anti leven. De ene persoon is optimistisch; hij of zij benoemt de mooie aspecten van het leven, terwijl aan de andere kant van het ‘stadion’ juist de mooie aspecten worden omgebogen naar iets negatiefs. Zoals je dat natuurlijk met alles kunt doen, in ieder zijn gewenste richting. Soms kan er in een dergelijk gesprek zelfs irritatie ontstaan: de anti-levensgenieters storen zich aan de, in hun ogen, ‘blijheid’ van de levensgenieters, terwijl de levensgenieters zich niet begrepen voelen door de anti-levensgenieters. Ingewikkeld hè? Laat ik daar maar mee beginnen; ik vind het leven ingewikkeld. Maar dat is wel heel zuinig, het leven is zo veel meer, dat kun je haast niet in één woord vangen. En bovendien zal er nooit één vast oordeel over ‘het leven’ zijn, het wordt altijd gekleurd door degene die het oordeel velt.

Mijn tijdelijk oordeel

In mijn ogen bestaat het leven uit een vrijwel constante strakke lijn, deze lijn bestaat uit deadlines, studeren, werken, boodschappen doen, zeg maar alles wat je doorgaans niet in een romantische komedie tegenkomt. Dat is het leven! Maar af en toe dan zit er een knik in de lijn, deze knik kan naar boven gaan, dan verrast ‘het leven’ je op een positieve manier: je vindt jouw geliefde, krijgt promotie of simpelweg een mooi compliment. Ook kan de knik in de lijn een kuiltje vormen, dan gebeurt er iets vervelends: je raakt je geliefde kwijt, wordt ontslagen of je wordt simpelweg afgewezen. Dat is het dan. Volgens mij hoeven we geen stijgende lijn te verwachten. Ik vermoed zelfs dat ik over tien of twintig jaar, op ongeveer dezelfde manier het leven zal omschrijven. Het is een voortkabbelende lijn met af en toe een kleine of grote uitschieter. Ook denk ik op dit moment, dat ieder levensdoel wat je wilt behalen weer eigen negatieve knikjes in de lijn kent. Je zult nooit in een membraan van geluk belanden. Wat ook weer geruststellend is, aangezien je er ook nooit niet in kunt belanden.

Mijn eerste indruk van de afgelopen twintig jaar is dus best prima. Mijn lijn zal weer verder gaan en bepaalde knikjes verruilen voor andere knikjes en zo gaan we allemaal onze eigen lijn af. Eén ding:

geloof in het leven vóór de dood…

1 thought on “Na twintig jaar proeven

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!