Plaspauze

Even een plaspauze. Voor ik verder ga, wil ik toch een vraag met je delen. Plaspauze, dat woord is een begrip; een sociaal geaccepteerd woord. Daar zijn we het over eens toch? Nu vraag ik me af, hoe vreemd je zult worden aangekeken als je niet vraagt om een plaspauze, maar om een poeppauze. Ik heb het gevoel, dat je dan niet serieus wordt genomen. Neem je mij nog serieus? Nee, hè? Dat zegt dus genoeg over het woordje; poeppauze. Al durf ik te wedden dat er genoeg mensen tijdens een plaspauze hebben gepoept. Ben dus niet bang, dat wanneer er tijdens een vergadering een plaspauze wordt ingelast, je niet zult mogen poepen. Mag gewoon, bij dezen toegestaan.

Maar goed; je krijgt dus die waardevolle vijf minuten plaspauze. Dat wil zeggen; pauze om te plassen. Niet, ik herhaal níét, pauze voor je geest. Tijdens een plaspauze, plassen meestal meerdere mensen tegelijk, dat wil zeggen dat je niet alleen bent op het toilet. En wij maken tijdens een toiletbezoek nu eenmaal diverse soorten geluidjes. Als er een straal urine je lichaam verlaat, dan is het vrij normaal dat dit gepaard gaat met geluiden. Net als wat extra warm water in je bad laten lopen, dat geeft ook geluidjes. Op het toilet zijn het echter gênante geluidjes. Zeker als er meerderen aanwezig zijn. Vooral mensen die je kent, maar niet goed genoeg kent; collega’s bijvoorbeeld. Je stapt het toilet binnen. Een collega verdwijnt op dat moment een wc-hokje in, maar zegt echter nog net: “Hallo…”, tegen je. Jij neemt het hokje naast je collega. Je trekt je broek omlaag en gaat op de wc-bril zitten. Op de wc-bril zitten? Denk daar maar niet te veel over na. Denk niet aan al die andere billen die eerder die dag al een intieme ontmoeting met dezelfde bril hebben gehad. Gewoon negeren en je bezig houden met een nogal populaire sport binnen de plaspauzes; stil plassen. Stil plassen wil zeggen dat je probeert je straal urine zó te richten, zodat het niet te hard tegen het rioolwater klettert. Lukt dit doorgaans iemand? Mij niet. Nu maakt mij dit ook werkelijk niets uit. Persoonlijk vind ik het meest ontroerende moment tijdens deze ‘topsport’ het moment waarop je tegenstander zijn of haar uiterste best doet om zo stil mogelijk te plassen. Dit kun je herkennen aan het geluid van de beruchte straal mét tussenpauzes. Je voelt de paniek bij je tegenstander! Het lukt hem of haar niet, je voelt de strijd door het dunne houtenmuurtje. Het is werkelijk bloedstollend.

Deze sport levert je ook enige wijsheid op. Wijsheid? Ja wijsheid, want je weet wel meteen hoe je tegenstander plast. Je hebt drie soorten stralen: de sisser, de olifant en het beekje. Bij de sisser komt de urine er geknepen uit, dit resulteert in een sissend geluid. De vervelendste om naar te luisteren. Dan heb je de olifant, de naam zegt het al; een dikke straal die over het algemeen vol klinkt. Als laatst; het beekje, mijn persoonlijke favoriet. Van dit geluid word je bijna ontspannen. De urine verlaat totaal zonder enige spanning het lichaam. Even waan je jezelf in de Ardennen. Helaas niet voor lang, want al snel zit je weer in de vergadering vol sissers, olifanten en beekjes…

Als eerste een nieuwe blog lezen? Wordt dan nu abonnee! 

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!