Sorry, dat ik het zeg hoor!

Weet je welke mensen pas eng zijn? Mensen die je eerst subtiel beledigen om vervolgens: “Mag ik dat zeggen?” aan je te vragen. Even één ding wat deze enge mensen blijkbaar niet begrijpen; ze hebben het al gezegd! Ze hebben hetgeen wat ze kwijt wilden (en dat is nooit iets leuks) al tegen je gezegd, dus is die vraag overbodig. Lijkt vrij logisch, toch hoor ik het best vaak.

Ik wil niet lullig doen, maar…

Wat maakt deze mensen nu zo eng? Ze kunnen op een hele geniepige manier jou een vervelend gevoel geven. Dit doen ze op zo’n subtiele manier waardoor je er net niet iets van kan zeggen. Steken onder water ook wel genoemd. Deze enge mensen dekken zichzelf wel altijd voor de zekerheid nog in en wel door aan het begin van hun vervelende opmerking: “Ik wil niet lullig doen, maar…” te zeggen. Na die bewuste zin komt er toch iets lúlligs jouw kant op! Maar je kunt er niets van zeggen, want die enge persoon wilde oprecht niet lullig doen. Helaas werd hij of zij gedwongen door een…demon? De persoonlijkheid van dit mens zou uit zichzelf namelijk nooit iets lulligs zeggen. Het móést helaas…

Steekjes, klapjes én stompjes onder water

Iets lulligs. Het klinkt nog vrij abstract. Laat ik hiervan maar een duidelijk voorbeeld geven. Stel je voor; je komt iemand tegen die je vaag ergens van kent, je raakt met hem of haar in gesprek en dan komt het: “Hé ik wil niet lullig doen, maar…wat eet jij zoal op een dag?” De woorden die na het woordje ‘maar’ komen worden door deze persoon zo hard mogelijk gefluisterd. Hij of zij wil immers niet lullig doen, dus wordt het zo voorzichtig mogelijk gebracht. “Ja, want toevallig heb ik een kennisje die heel goed ging op WeightWatchers en ik dacht; misschien ook wel wat voor jou?” vervolgt deze persoon zijn of haar beledigende advies. Daarna zie je in het gezicht een soort geacteerde verbaasdheid. Dit kun je doorgaans opmerken aan ogen die vrij onnatuurlijk groot worden en een mond die steeds meer transformeert naar een mondje van een willekeurige vis. “…mag ik dat zeggen?” klinkt het vervolgens.

Mag ik dat zeggen?

Wat doe je er mee? Je kunt er immers niet echt iets van zeggen. Daar heeft die enge persoon wel voor gezorgd. Alles wordt altijd zo lief gebracht, dat wanneer jij iets zegt, je raar wordt aangekeken. En als je er al iets van zou zeggen, wordt jouw poging afgeblust door een: “Was niet verkeerd bedoelt hè?” afgesloten met een ‘integere’ glimlach en een hand van die enge persoon op jouw schouder. Wat nu als alle enge personen zichzelf beperken tot twee keuzes; of ik zeg gewoon waar het opstaat, met het risico dat mijn imago van prettig mens wordt aangetast of ik houd gewoon ontzettend vaak mijn mond. Lijkt me best een goed alternatief…oh, mag ik dat zeggen?

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!