Woensdag 14 februari

De vraag is: wat ga ik schrijven over Valentijnsdag?

Alleen al bij het woord; Valentijnsdag krijgen sommigen van ons al kippenvel, koude rillingen of een heuse koortsaanval. Ik moet dus voorzichtig met dit thema omgaan. Soms heb ik het idee, dat je de mensheid kunt opdelen in drie groepen. Groep één zijn de verliefde stelletjes die deze dag volop vieren door middel van een rode roos of een hartjesballon, hun relatie is immers nog leuk. Groep twee zijn de mensen die single zijn en zichzelf op deze dag, ook al is het maar voor één seconde, heel zielig vinden. Tot slot groep drie; de mensen die wel een relatie hebben, maar deze dag alsnog onzin vinden. Groep twee en drie kunnen daarbij hetzelfde argument tegen Valentijnsdag hebben en die luidt: “Bah, commercieel gedoe!”.  Sociaal complex dagje dus…

Ik kan mijn vraag al voor een deel beantwoorden. Schrijven over hoe mooi de liefde tussen twee menswezens is? Dat doe ik in ieder geval niet. Ze hebben namelijk elkaar om het daar lang en breed over te hebben. Maar wat dan? Verkondigen dat Valentijnsdag grote onzin is en dat het gewoon een dag, net als alle andere is? Dat kan, maar dan had ik nooit met deze blog moeten beginnen, dus dat doe ik ook maar niet. Bovendien verdenk ik de mensen die dat zeggen van enige frustratie ten opzichte van hun eigen liefdesleven. Zeg jij dit wel eens?

Laten we er dan maar om lachen. Géén geparfumeerde brief krijgen, géén rode roos krijgen en géén hartjesballon krijgen heeft ook zo zijn voordelen. Ten eerste; er wordt helemaal niets van je verwacht. Je hoeft echt niet te zoeken naar mooie woorden om je gevoel voor hem, haar of het duidelijk te maken. Geen wedstrijdje: ‘wie heeft de mooiste brief’ dus. Ook mag je wanneer je maar wilt een scheet of een boer laten. Niemand die het echt iets uitmaakt. Tot slot hoef je ook wat minder ijdel te zijn. Je stelt er toch niemand mee teleur! Behalve jezelf misschien, maar daar krijg je dan weer geen schuldgevoelens door, probleem opgelost! Wat is het ‘gewoon-14-februari-bestaan’ toch eigenlijk heerlijk. Toch? Nou, misschien niet altijd. Wat ik al schreef; ik vermoed dat alle singles, ook al is het maar voor één seconde, zichzelf toch even zielig voelen. Zielig voelen bij het zoveelste hand in hand lopende stelletje, bij het zoveelste #loveofmylife Instagrambericht of bij een romantische komedie op tv. Eén troost; de laatste twee voorbeelden zijn niet echt. Niet echt als in; het is maar socialmedia en het is maar een film. Twee schijnwerelden. Je weet nooit wat er achter gesloten deuren plaatsvindt.

Over het eerste voorbeeld gesproken; als je straks een verliefd stelletje tegen het lijf loopt, die inderdaad hand in hand naast elkaar lopen…loop dan maar héél snel door. Voor je het weet is het 15 februari en zijn we allemaal weer gelijk!

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!