Zijn of niet zijn

Als je aan een willekeurig persoon zou vragen; waar denk jij nou aan bij het woord ‘toneel’? Dan zou hij of zij al snel de zin: “To be or not to be…” met een zwaar aangezet Engels accent uitspuwen. Waarom? Blijkbaar zit deze zin in ons collectieve geheugen, maar ‘sha la lie sha la la’ van Sieneke óók, dus mag ik bij dezen wel veronderstellen dat ons collectieve geheugen niet selecteert op kwaliteit; het moet gewoon leuk klinken! Maar, waar zit dan het verschil tussen het hitje van Sieneke en de wereldberoemde monoloog uit Hamlet van William Shakespeare?

Dat is de vraag!

Eigenlijk is het heel simpel; zijn of niet zijn, leven óf dood? Laten we eerlijk zijn, is het nobeler het blinde lot te aanvaarden; het lot dat je krabt, bijt en schopt. Wie verdraagt het onrecht van de onderdrukking, de martelingen van de wereld, het verdriet van de liefde. Wie zou die pijn willen voelen als we onszelf ook kunnen bevrijden met één simpele dolksteek? We zouden dood zijn, slapen, misschien ook dromen. Daar wringt de schoen! Want welke dromen zullen wij in onze dodenslaap dromen? Waar gaan wij na de dood heen? Er ontstaat angst voor het onbekende en die angst weerhoudt ons van die ene simpele dolksteek. Dus dan gaan wij allen maar dansen met ons lot, misschien zelfs vechten met ons lot; een gevecht wat geen ieder van ons wint. Ik wil natuurlijk niemand een zelfmoordpoging aanpraten, dan zou een tekst die mensen tot actie aanzet wel een hele andere lading krijgen, maar de vraag mogen we onszelf wel degelijk stellen. Mijn eigen conclusie heb ik dan ook al.

To be or not to be!

Weet je nog waar we mee begonnen? Het is en blijft een quote uit een toneeltekst. Toneel is altijd wat gedramatiseerd, dus moet je deze tekst dan ook niet als honderd procent waar aanschouwen. Toch is de boodschap ijzersterk. Al vind ik dat de gehele monoloog het leven wat te grauw afschildert. Het leven is natuurlijk niet alleen maar kommer en kwel; het heeft ook zo haar mooie kanten. Ik kies voor ‘zijn’ en niet, omdat het leven ook mooi kan zijn. De monoloog beschrijft de pijnen die wij allemaal tegenkomen in ons leven. Persoonlijk denk ik dat het veel waardevoller is om bij elke krab, beet, of schop het positieve van die gebeurtenis te zien. Wanneer een dierbare overlijdt besef je weer even waar het werkelijk om gaat; ademhalen, gezond blijven en dat we onszelf best gedurende ons leven dingen mogen wensen, maar dat gezond blijven uiteindelijk toch het allerbelangrijkste is. En wanneer je jezelf een geliefde wenst, wat uiteindelijk niet zo mag zijn; besef dan dat je niets hoeft waar te maken, je hoeft de rol van ideale liefdespartner niet te vervullen, je kunt simpelweg niet tegenvallen. Ook al wegen de voordelen niet op tegen de nadelen, ik hoop dat ik ze altijd zal blijven zien en ze ook kan waarderen.

“…als de stormwind gromt en als de lente komt.
En verberg je niet als de regen valt en als de donder knalt.
Zing het hoogste lied…”

Heb Het Leven Lief – Liesbeth List

Misschien moeten we deze tekst opslaan in ons collectieve geheugen?

Vond je het stom of leuk? Laat het weten!